Kino kritika: Djevojke iz snova

Crnačka muzika je odavno postala popularna među bijelom populacijom, od kralja soula Džejmsa Brauna, preko Džimija Hendriksa, Luisa Armstronga, Berija Vajt. Glumci su u sfere popularnosti ušli malo kasnije, dugo je trebalo da jedan crni glumac dobije “Oskara”, a ta čast je pripala Sidniju Poatjeu, da bi se dugo sačekao drugi “crni” “Oskar”.

Kada su muzika i fi lm udružili snage nastajala su remekdjela kao što je “Bird” Klinta Istvuda o Čarliju Parkeru, “Rej” o Reju Čarlsu i mnogi drugi. U takvim fi lmovima pored pjevanja i glume možemo da očekujemo i šaroliku scenografi ju i kostimografi ju.

Bil Kondon je odlučio da brodvejski mjuzikl “Dreamgirls” prenese na veliko platno pod istoimenim nazivom. Bavi se grupom “Supremes”, koju je predvodila Dajana Ros, a koju u fi lmu igra Bijons Novls i zove se Dina Džons. S još dvije pratilje hara američkim klubovima i osvaja prva mjesta na top-listama, probijajući crnačku muziku u svijet šou-biznisa kroz tadašnje barijere. A ništa od toga ne bi bilo da nije menadžera Kurtisa Tejlora aka Berija Gordija (Džejmi Foks), koji im je to sve omogućio. Taj put do vrha je put trnja i trzavica između članova benda koji za neke neće slavno završiti.

Petnaestak godina karijere nije lako staviti u dva sata, koliko traje fi lm, a pogotovo ako se ima u vidu da više od polovine tog vremena otpada na pjesme. Zbog silnih pjesama kreativnost likova je jednostavna, bez imalo slojevitosti. Jedino vrijedi istaći Dženifer Hadson, dobitnicu “Oskara” za najbolju sporednu žensku ulogu, koja s obzirom na nedostatak glumačkog iskustva glumi jako dobro, dok joj glasovne mogućnosti vrijede svake pohvale. S druge strane, Bijons će još mnogo biti potrebno da se približi, a kamoli dobije zlatnu statuu jer njeno izdanje je blijedo, a još više potonulo zahvaljujući pomenutoj Dženifer. Ona bi trebalo da se posveti isključivo pjevanju! Neizostavni detalj fi lma je bio i Edi Marfi , koji je odigrao prvu ozbiljniju ulogu koja mu je donjela i nominaciju za “Oskara”.

U fi lmu je disko potpuno preplavio soul, a ekstravagancija i dekor muzički kvalitet. Sav kvalitet tadašnje muzike u sjajnom izvođenju glumica je ponekad ostao u drugom planu jer je režiser naglašavao njihove kostime i scenski nastup. Osim muzičkog dijela fi lm, koji je središte fi lma, priča prati i društvena dešavanja u Americi, koja su očekivano ipak u drugom planu, ali nezanemarljiva jer pokazuju tadašnju poziciju crne populacije i njenu mogućnost da uspije. Bijeli glumci su u podređenim rolama i nalaze se u fi lmu u sporednim ulogama. Nekoliko paralelnih priča, u koliko se razvija fi lm, donose zagušenje i rascjep između glatkog toka fi lma, a nijedna ne ide do kraja, tako da s vremenom postaje zamorno pratiti takva dešavanja.

S obzirom na neke mjuzikle kao što je “Čikago” ili “Mulen ruž” ovaj fi lm je trebalo mnogo više da bude nešto što je vrijedno tog kvaliteta. U svakom slučaju vrijedi pogledati fi lm i uživati u prelijepoj muzici “Dreamettsa” ili “Supremesa”, kako god ih nazvali.