4. JULI - DAN NEZAVISNOSTI

Amerika slavi 4. juli kao Dan nezavisnosti, jer su 4. jula 1776. godine članovi Drugog Kontinentalnog Kongresa, održanog u Filadelfiji, usvojili Deklaraciju Nezavisnosti.

Nakon usvajanja Deklaracija je čitana javno u različitim američkim gradovima. Stanovništvo je usvajanje Deklaracije o nezavisnosti od Engleske dočekalo sa oduševljenjem i slavljem. Pošto je Rat za nezavisnost (Američka revolucija), 1775.-1783., u kome je prvih 13. kolonija dobilo nezavisnost od Velike Britanije i postale Sjedinjene Države, bio u toku, proslave 4. jula su bile skromne. Uprkos tome stanovnici Filadelfije sjećaju se 4. jula 1777. Zvona su zvonila, pucalo se u zrak, paljene su svijeće i organizovali su se vatrometi. Kada je rat završio 1783., 4. juli je postao praznik u nekim mjestima. U Bostonu proslava 4.-og jula zamjenjuje datum Bostonskog masakra, 5. mart, koji je dotada bio glavni patriotski praznik. Svečani govori, vojne parade i vatrometi obilježavali su dan. 1941. godine, Kongres je zvanično proglasio 4. juli državnim praznikom.

Vremenom, razne druge ljetne aktivnosti povezuju se sa proslavama 4. jula, uključujući piknike, bejzbol utakmice, takmičenja u jedenju lubenice kao i izleti na plažu. Uobičajena hrana bile su hrenovke, hamburgeri, kukuruz, salata od kupusa i kolač od jabuka.

Iako se četvrti juli slavi širom zemlje, istorijski gradovi kao Boston i Filadelfija su najpoznatiji po njihovim proslavama. Predstavljajući američku muziku, Bostonski orkestar, koji održava koncert na obalama rijeke Čarls, privlači ogroman broj posjetilaca. Filadelfija održava proslave u Sali Nezavisnosti gdje se obnavljaju istorijske scene i čita se Deklaracija.

Ostali interesantni događaji uključuju rodeo Američkih Indijanaca i trodnevni pow-wow u Flegstatu, Arizona, kao i u Lititz, Pensilvanija, tkz. Festival svijeća, gdje se stotine svijeća spuštaju u vodu, a tom prigodom se bira i “Kraljica svijeća”.

Drugi predsjednik, Džon Adams izjavljuje: “Ubijeđen sam da će nove generacije slaviti 4 juli kao veliki godišnji festival.” U jednom pismu on piše svojoj ženi Ebigejl: “Ovaj dan bi trebalo proslaviti sa velikom pompom i paradom, raznim igrama, sportom, pucanjem u zrak iz svih oružja, zvonima i da se slavlje i veselje proteže od jednog do drugog kraja ovog kontinenta...”

Džon Henkok, predsjednik Drugog Kontinentalnog Kongresa je bio prvi koji je potpisao Deklaraciju. Sa njegovim ornamentalnim inicijalima, Henkokov upečatljiv potpis dominira dokumentom. Od tada, kada neku osobu zamole za njen ili njegov “Džon Henkok”, zamolili su je u stvari da potpiše svoje ime. Svih 56 osoba koji su potpisali Deklaraciju pokazali su veliku hrabrost. Objavljivanje nezavisnosti od Velike Britanije bio je čin izdaje, koji se kažnjavao smrtnom kaznom.

Sama Deklaracija postala je najomiljeniji i najviše puta kopiran politički dokument svih vremena. Napisao ju je Tomas Džeferson, a korigovali su i finalno uobličili Džon Adams, Bendžamin Frenklin i Džeferson.

Deklaracija Nezavisnosti je ozakonila Američku Revoluciju. Ona je takođe kolosalan filozofski zapis zasnovan na učenju dvojice velikih filozofa; John Locke (Džon Lok) i Jean Jacques Rousseau (Žan Žak Ruso).

Deklaracija i Američka Revolucija inspirisale su mnoge borce za slobodu širom svijeta.

Esad Međić